©An Van Daele

Kunst is mijn manier van kijken.
Niet met perfecte ogen, maar met aandacht.

Wat zich niet laat vatten in woorden,
krijgt vorm in lagen, in contrast, in verstilling.

Mijn ogen zijn mijn beperking,
maar tegelijk ook mijn kracht.

Door mijn visuele beperking kijk ik anders.
Trager. Intenser.

Wat voor anderen scherp is, vervaagt voor mij.
En net in die vervaging ontstaat ruimte—
voor nuance, voor gevoel, voor wat niet meteen zichtbaar is.

Ik werk intuïtief.

Elk beeld groeit vanuit een innerlijke beweging,
een emotie die zich niet rechtstreeks toont,
maar zich opbouwt in lagen van materiaal en tijd.

Houtskool en Contékrijt brengen zachtheid en spanning.
Acryl introduceert ritme en kleur.
Bladgoud vangt het licht dat zich niet laat vasthouden.

Mijn achtergrond als verpleegkundige leerde me kijken
naar wat mensen niet uitspreken.

Diezelfde aandacht voor het onzichtbare
vormt de kern van mijn werk.

Ik toon geen eenduidige beelden.
Mijn werk vraagt geen snelle interpretatie,
maar nodigt uit tot vertraging.

Tot opnieuw kijken.
Tot anders kijken.

Wat zichtbaar is, is slechts een begin.
De rest ontstaat in de ontmoeting
tussen het werk en de blik van de toeschouwer.